Mijn baanzoekavontuur in 10 stappen

1.  Ik wist wat ik leuk vond en waar ik goed in ben (en nog belangrijker: waar ik beter in wilde worden)
2.  Ik heb een keuze gemaakt (om me ook te richten op datgene wat ik er voorheen “bij” deed). Kortom ik ben mezelf serieuzer gaan nemen
3. Ik ben het werkzoeken als een “avontuur” aangegaan
4. Ik ben erop uit gegaan om interessante events te bezoeken, in mezelf te investeren en nieuwe mensen te leren kennen. Samen werk zoeken is leuker
5. Ik ben naast “halen” ook gaan “geven” door een training te gaan geven voor de Broekriem en daarnaast ook als eventmanager een nieuwe broekriem regio gaan opzetten. Dit is ook de basisgedachte van netwerken: Eerst geven (dus investeren), dan pas nemen
6. Ik ben vanuit de gedachte (hoe kan ik met mijn organisatorische kwaliteiten) andere helpen, vrijwilligerswerk gaan doen. Dit gaf me een doel, structuur, ik heb nieuwe mensen leren kennen (ook weer: netwerken) en ik heb weer een hoop geleerd over een nieuwe onderwerp (E-learning)
7. Ik heb veel van deze bovenstaande acties gedeeld op social media. Vooral Linked-in, maar later ook Twitter. Met name Twitter is superhandig voor directe interactie, en je leert heel veel nieuwe “spelers” kennen in jouw interessegebied. Op dit gebied ben ik nog lang niet uitgeleerd
8. Ik heb Linked-in ingezet als ingang om het 1e contact te leggen met mensen die ik wilde bellen. Even “aankondigen” dat ik ze ging bellen zeg maar..
9. Ik heb af en toe een dag vrij genomen van mijn baanzoektocht. Even de boel loslaten en een rondje wandelen over het strand, of een dagje struinen door Amsterdam. Dat gaf me ook weer energie om bovenstaand avontuur weer op te pakken
10. Ik heb me laten helpen bij de voorbereiding van mijn sollicitatiegesprek door iemand die bij deze werkgever gewerkt heeft. Zo wist ik ongeveer welke vragen ik kon verwachten.

Zin in het hele verhaal? Lees hieronder verder:

Voor de context: van 2007 tot 2013 ben ik werkzaam geweest bij 2 ICT detacheerders, waarvan 1,5 jaar als accountmanager, en 4 jaar als interim ICT professional. De rest kan je nalezen op mijn linked-in profiel.

Nadat mijn laatste interim-opdracht ten einde liep, kwam ik in maart 2013 voor het eerst in de WW. In februari heb ik nog een aantal gesprekken gevoerd met het oog op mogelijkheden in mijn “oude” ICT werkveld, maar eind april begon het me wel te dagen dat dit wellicht erg lastig zou worden, aangezien ik een redelijk generalistisch ICT profiel heb, en de markt vooral om specialisten vroeg.

Het enige waar ik eigenlijk echt goed in was, EN ik ook nog eens echt lol in had en het het gevoel had dat ik het verschil maakte, was het geven van de trainingen omtrent het MERK IK, wat een mooie combi was van persoonlijke ontwikkeling en marketing.

Inzicht

Ik weet niet precies meer wanneer het was, maar op een gegeven moment had ik de gedachte “Stel dat ik nog een jaar werkeloos ben, dan kan ik net zo goed naast mijn reguliere baanzoek activiteiten (inclusief 4 keer per 4 weken solliciteren), er alles aan doen om mijn kansen op een baan in die hoek (training/(job)coaching) te vergroten aangezien ik daar echt blij van wordt, en vooral ook veel leuke interessante dingen doen waar ik anders geen tijd voor heb.

De Basis

Ik heb uiteraard een versie van mijn CV gemaakt waarin ik mijn trainersvaardigheden wat uitgebreider heb toegelicht, en ook heb ik mijn Linked-in profiel aangepast om mijn trainers ambities er meer uit te laten springen.

Actie

Ik had me al aangemeld als vrijwilliger bij de vrijwilligers centrale Amsterdam (www.vca.nu) met de vraag. Zijn er nog klussen die er liggen waaraan ik een bijdrage kan leveren? Zo kon ik al in maart voor 1 dag per week aan de slag met het helpen organiseren van een bijeenkomst gericht op “E-learning en het maatschappelijk werkveld”. Voordeel was dat ik daarmee weer wat regelmaat in mijn week kreeg. Ik moest immers 1 keer per week in Amsterdam zijn, ik had weer een doel om heen te werken, en ik leerde wat bij over het thema “E-learning”. Gevolg was ook dat ik hierdoor zo geïnspireerd raakte dat ik zelf ook een E-learning course ben gaan volgen (Gamification via Coursera.com – Aanrader)

De Broekriem – deel 1

Ik had al eerder eens wat gelezen over debroekriem.nl, en nu was ik officieel werkzoekend, dus ben ik begin april naar een bijeenkomst van de Broekriem geweest. Mooie bijkomstigheid was dat ik dit ook als sollicitatieactiviteit richting het UWV kon opgeven (workshop over werk zoeken). Verder was het vooral ook een hele laagdrempelige manier om mede-werkzoekenden te leren kennen. Makkelijke manier van je netwerk uitbreiden inderdaad. Die werden na deze eetings gelijk aan mijn linked-in toegevoegd. Of andersom, dat jij zelf werd uitgenodigd. Daar heb ik tevens de eventmanagers van de Broekriem in Amsterdam kennen, en heb ik aangegeven dat ook graag zelf een bijdrage wilde leveren door middel van het geven van een training. Dit heb ik uiteindelijk gedaan in de vorm van een soort “durf te vragen” sessie, gecombineerd met een pasfoto-maak sessie.

Via de broekriem kwam ik ook in aanraking met metzonderwerk.nl, een soortgelijk idee, maar dan in de vorm van een middag met workshops waar je uit kan kiezen. Dat is ook zeker een aanrader. Het grote voordeel van dit soort bijeenkomsten vind ik dat je er mensen tegenkomt die ik willen, die de rouwfase van het ontslag al voorbij zijn en er samen iets van willen maken. Goede energie.

In deze periode ben ik ook naar een bijeenkomst geweest van durftevragen.com in de Openbare bibliotheek in Amsterdam. Ik had toch nog wat twijfels over de juistheid van mijn keuze (trainersschap/jobcoaching), maar na deze sessie ging ik met goede tips (Fake it till you make it) van de overige deelnemers naar huis EN werd de juistheid van mijn keuze bevestigd.

Ik hoorde op de besloten Linked-in pagina van andere broekriemers deelnemers dat ze naar een seminar van 365dagensuccesvol.nl waren geweest. Aangezien ik het boek al wilde aanschaffen, en ik dat daar “gratis” kreeg leek me dit een mooi uitje, en ook een goede en laagdrempelige manier om nieuwe mensen te leren kennen (lees: netwerken)

De Broekriem – deel 2

Aangezien er in mijn regio nog niks was op dat vlak en het Broekriem concept (inclusief ondersteuning) inmiddels goed op de rit stond, heb ik begin mei zelf de Broekriem IJmond opgestart. Gelukkig gingen mijn werkzoek pogingen dermate goed dat ik in deze sessie al kon vragen of er mensen waren die dit stokje van mij wilde overnemen. Op dit moment worden er nog regelmatig inspirerende activiteiten georganiseerd door mijn opvolgers.

Al met al was mijn week dus aardig gevuld met al deze activiteiten, en ik had ook meer tijd om doordeweeks te hardlopen, dus vervelen was er niet bij. Maar nu nog die baan. Dat ging gelukkig sneller dan gedacht.

Ik had mijn vriendin op de hoogte gebracht van mijn iets aangepaste plannen. Dus dat ik naast de reguliere vacatures met ook aan het oriënteren was op een trainers / jobcoach baan. Toevallig sprak zij begin maart met de vader van een kennis die zij kende via de tennisclub. die had het over de baan van zijn zoon die als re-integratiecoach werkte. zij had me al eens getipt om hem eens te bellen, maar ik had daar nog niet voldoende “zelfvertrouwen” of misschien moet ik zeggen “momentum” in opgebouwd om dit te doen. Door alle hierboven beschreven acties kwam ik in een dermate flow dat toen ik het er in april weer over had met mijn vriendin, ik op een gegeven moment wel moest bellen van mezelf, ik kon er niet meer onderuit.

Bellen

Blijft toch altijd spannend, een vreemd persoon bellen. Ook al is het via je vriendin. Van te voren had ik gedachtes als “wat moet ik zeggen, of wat heb ik te vertellen”, maar dat bleek absoluut niet van toepassing. Allereerst een kort berichtje via Linked-in (via een uitnodiging) gestuurd ter inleiding, en vervolgens gebeld. Het was een leuk en gelijkwaardig gesprek waarin ik hem ook veel kon vertellen over mijn trainerservaringen en visie op het in beweging krijgen van een groep. Binnen het bedrijf waar hij werkte waren er behalve een salesfunctie geen vacatures voor jobcoaches, maar op mijn vraag “wie moet ik nog meer leren kennen” had hij de tip om eens met een kennis van hem bij het UWV contact op te nemen. Die stond wel open voor enthousiaste en gedreven mensen.

Ook haar eerst benaderd via een kort berichtje via de invite van Linked-in (anders kan je niet direct een bericht sturen namelijk). Na positieve reaktie van haar kant heb ik haar vervolgens gebeld. Dit bleek het gesprek te zijn waarin alles op zijn plek viel: Het was een erg leuk gesprek waarin we eigenlijk samen aan het sparren waren over het reintegratievak, en vooral ervaringen met elkaar aan het uitwisselen waren op gelijkwaardig niveau. Ik had dus ook echt wat te brengen voor mijn gevoel.
En toeval bestaat niet: maar zij had op dat moment een vacature bij zich voor de Trainersrol gericht op de doelgroep 55+. Ik heb gevraagd of ik via haar mijn sollicitatie mocht versturen. Dus dat zij m doorstuurde met een korte referentie aan de contactpersoon binnen het UWV. Binnen 3 dagen had ik reactie dat ik op gesprek kon komen. Vervolgens de sollicitatie (en de bijhorende case) goed doorgesproken met iemand die het UVW goed kende en een goed gesprek gehad. En de rest is bekend.

Mazzel zou je kunnen zeggen. Misschien wel, maar wellicht dwing je “mazzel” ook wel meer af dan je zelf denkt. Bovenaan dus de opsomming van de acties waarvan ik denk dat ze er uiteindelijk toe hebben geleidt dat ik deze baan heb verkregen. Geen wetenschappelijk bewijs, puur een persoonlijk verhaal. Hopelijk heb je er wat aan.

Share!